W związku z trwającymi pracami nad rozbudową stroną internetową Rzozow.pl, zwracamy się z wielką prośbą do mieszkańców o przesyłanie materiałów, które mogły by być przydatne... Zobacz

OKRESY HISTORYCZNE RZOZOWA

W XIII wieku Śląsk znajdował się pod władzą królów czeskich, , Jan Luksemburg przyłączył prawie cały Śląsk do Czech. Jeden z piastowinków, książę śląski Jan, złożył hołd lojalności królom czeskim i za to otrzymał Księstwo Oświęcimsko-Zatorskie, jako wasal – Lennik Piastowicz – Władysław Opolski Książę Oświęcimsko-Zatorski nadał w darze opatowi benedyktynów tynieckich wsie Zorzew, Radeszew i inne w 1250 roku. Jest to najwcześniejsza data istnienia Rzozowa. Dokument tej donacji pisany po łacinie z datą 1250 i podpisem Księcia, na prośbę opata Batowskiego, zatwierdził król Zygmunt Stary w dniu 7.IV.1519r.

Drugi dokument mówi, że biskup krakowski Paweł Przemiankowski odstąpił klasztorowi w Tyńcu dziesięcinę z Rzozowa dnia 15.V.1287r. w zamian za to otrzymał Byczynę i Gorysłowice z dziesięcinami od zakonu Benedyktynów w Tyńcu, o czym mowi Kodeks Tyniecki.

We wszystkich dokumentach wymienionych, Rzozów jest własnością klasztoru tynieckiego. W potwierdzeniach posiadłości klasztornych przez króla Kazimierza Jagiellończyka z 1456 roku Kodeks tyniecki strona 406 i dawnych przywilejów klasztornych, nadanych przez księcia Janusza Zatorskiego z 1490 roku, Rzozów jest własnością benedyktynów tynieckich /Kodeks strona 531/.

Jan Długosz podaje w „Księdze uposażeń diecezji krakowskiej” że kmieć z półtanka płacił 18 groszy czeskich, oddawano klasztorowi po 60 jaj, 8 serów i wszyscy odrabiali „powabam” tj. pomoc rolną na wiosnę i w jesieni, wszyscy płacili dziesięcinę snopkową i z konopi, a z pól uprawnych po 22 garnice[1] owsa i 11 garncy pszenicy. Oprócz tego wszyscy płacili daniny na święta wielkanocne i święto Michała. Młyn w Rzozowie dawał klasztorowi tynieckiemu otręby.

Oprócz tego wszyscy mieszkańcy dostarczali daninę stołową zwaną „osep”.

Sołtys płacił dziesięcinę snopkową klasztorowi.

 

Po kasacji zakonu benedyktynów tynieckich w drodze karnej za sprzyjanie wojskom księstwa warszawskiego, a później Napoleonowi, rząd austriacki skonfiskował dobra rzozowskie w roku 1817 na rzecz skarbu państwa austriackiego, a następnie wypuścił je w dzierżawę Niemcom.

W następnych latach dochody z dóbr rzozowskich przeznaczył na fundusz religijny. W 1900 roku rząd austriacki podarował dobra rzozowskie Kurii Arcybiskupa Krakowskiego. Administracją dóbr zajął się z polecenia Kurii ob. Kwieciński, który wydzierżawił grunty rzozowskie chłopom na usilne ich starania i prośby.

W 1930 roku Kuria Arcybiskupstwa Krakowskiego, za zgodą Państwowego Urzędu Ziemskiego, przyprowadziła parcelację i sprzedaż gruntów chłopom rzozowskim. Sprzedażą z ramienia Kurii kierował ksiądz prałat Stefan Mazanek. Pomiarów gruntu dokonał geodeta Cebak, tymczasowe kontrakty kupna sprzedaży sporządził inż. Stoczkiewicz. Kontrakty zaś urzędowe sporządził notariusz Reaubour /czyt. Robur/.

Rzozów posiada obecnie 420 hektarów ziemi. Na podkreślenie zasługują trzej obywatele Rzozowa, którzy bardzo zasłużyli się dla wioski a to: nieżyjący już ówczesny wójt Jan Janik, Franciszek Kotula i Wcisło zwany Francuzem, którzy jako delegaci wioski uzyskali zgodę księcia arcybiskupa Adama Sapiehy na parcelację i sprzedaż gruntów.

Za ten społeczny piękny czyn należy im się nagroda – wdzięczność potomnych.


[1] Garniec = 4 litry

SZKICE Z DZIEJÓW RZOZOWA – Józef Pletnia – Rzozów – Maj 1975 rok

 

Pogoda w Rzozowie

Logo Rzozowa

logo Rzozowa

Rzozów na facebooku